Naskórek u osób starszych

Naskórek u osób starszych jest cieńszy (zmiany zanikowe), zawiera mniejszą liczbę komórek, które są nieregularnego kształtu i różnej wielkości, a przestrzenie międzykomórkowe są szersze. W warstwie podstawnej układ komórek jest nieregularny, podobnie jak w warstwach: kolczystej i ziarnistej, które ulegają pewnemu spłaszczeniu. Jedynie warstwa rogowa może ulegać pewnemu przerostowi, co prowadzi do chorób charakterystycznych dla wieku starczego (np. rogowacenie starcze).

Na granicy skórno-naskórkowej obserwuje się spłaszczenie brodawek skórnych, wygładzenie – falistej w warunkach prawidłowych – linii dzielącej naskórek i skórę właściwą. Najbardziej charakterystycznymi zjawiskami dla procesów starzenia się skóry są jednak zmiany zachodzące w skórze właściwej, a głównie w jej górnych warstwach. Dochodzi tu do zmian zwyrodnieniowych w obrębie włókien elastycznych, a częściowo także kolagenowych. Włókna te, początkowo bardzo obfite, gromadzą się tuż pod naskórkiem, mają nieprawidłowy układ, ulegają zbijaniu się, mogą być pofragmentowane, dochodzi do ich rozpadu i wytwarzania mas bezpostaciowych. Proces ten, zwany elastozą, związany jest z jednej strony ze starzeniem się skóry, a z drugiej z wpływem promieni słonecznych. Dlatego też elastoza ta nosi nazwę starczej lub posłonecznej. Znajduje to uzasadnienie w obserwacjach, że zmiany, o których mowa, są najwyraźniejsze na częściach odkrytych skóry (dłonie, twarz), eksponowanych na światło. Obok zmian we włóknach liczba komórek zawartych w skórze właściwej ulega także zmniejszeniu.